Posts Tagged media

* Gepubliceerd: 12 juni 2008, 15:55
* Laatst gewijzigd:29 juli 2008, 16:49

Handel in tickets is big business

Toegangskaarten voor concert of voetbalwedstrijd bestel je tegenwoordig via internet. Maar hoe zit het met al die bijkomende kosten en hoe kan het dat de ‘zwarte’ handel via ‘officiële’ sites gaat?

Volgens de wet overtreden ze geen regels. Niettemin vormen ze een bron van ticket-ergernis: bureaus die online toegangskaarten voor woekerprijzen doorverkopen, of daarvoor een platform bieden om vervolgens zelf tienduizenden euro’s in de zak te steken via ‘reserveringskosten’.

Niet-officiële ticketbureaus met gladde namen en dito presentatie zijn de laatste tijd als paddenstoelen uit de vruchtbare internetbodem geschoten. TicketUnlimited, Seatwave, Rang1Tickets, PePeTickets en Onlineticketshop. Logo’s van betrouwbare banken en gelikte teksten over service, stiptheid en betrouwbaarheid moeten de indruk wekken dat we hier met officiële kaartverkopers te maken hebben. Als u geluk hebt betaalt u het dubbele van de originele prijs.

Doorverkopen

Ook de service- en verzendkosten die de bureaus bovenop de vraagprijs rekenen, zijn vaak hoog. Twintig euro per kaart is geen uitzondering. De bureaus komen aan tickets via uitgebreide netwerken van ‘doorverkopers’. Deze doorverkopers hebben tickets snel, al dan niet in opdracht van het zwarthandelende ticketbureau, via het officiële kanaal online gekocht, of gaan in de rij staan bij het postkantoor. Vaak gaat het dan om studenten die een leuk bedrag per geleverde kaart kunnen verdienen, maar er worden ook gevallen genoemd van louche figuren die complete wachtrijen intimideerden en zo in één klap veel kaarten afdwongen.
Wat de gek er voor geeft

Volgens sommigen is er weinig mis met deze manier van geld verdienen. Handige handelaren maken gebruik van de aloude economische wet van vraag en aanbod. Met andere woorden: ’t is wat de gek er voor geeft.

Maar met die redenering zijn officiële ticketverkopers en bedrijven die concerten en evenementen organiseren het absoluut niet eens. Volgens Arjan van ’t Veer van Ticketbox parasiteert de ‘zwarthandel’ op hardwerkende, eerlijke bedrijven. ,,De officiële ticketbureaus doen veel moeite om grote artiesten binnen te halen. Daarnaast investeren ze in middelen om de tickets zo goed en eerlijk mogelijk te distribueren. Vervolgens komt de afdeling zwarte handel erbij, om vanuit de leren leunstoel miljoenen in de zak te steken, over de rug van de klant en de officiële ticketbedrijven.
Marges

Ticketbox doet straks alleen nog maar voetbal

De keuze die de consument kan maken uit officiële ticketbureaus wordt vanaf 1 juli alleen nog maar kleiner. Want dan houdt Ticketbox in de huidige vorm op te bestaan. Eigenaar Staatsloterij ziet er geen heil meer in. Voetbalbond KNVB heeft de naam Ticketbox overgenomen, maar verkoopt straks alleen nog maar voetbalkaartjes en geen kaarten voor andere sportevenementen en concerten.

De officiële reden voor de Staatsloterij is een ‘strategische keuze’, maar Van ’t Veer erkent dat de ticketbusiness niet voldoende opleverde. ,,De marges die we bovenop de ticketprijs mogen rekenen zijn nauwelijks de moeite waard.”

Intussen zit de Nederlandse consument met de gebakken peren, want hij kan zijn kaarten bij steeds minder officiële ticketbureaus bestellen. Voor popconcerten en grote muziekfestivals is Ticketmaster eigenlijk nog de enige grotere speler. De liefhebber van Nederlandstalige muziek kan terecht bij TicketPoint en de theaterliefhebber belt of bezoekt TopTicketlijn. Dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Schrale troost: de keuze in de vrije handel uit het aantal zwarthandelaren wordt steeds groter.

Ze maken de markt kapot,’’ vindt Van ’t Veer. Ook ticketbureau Mojo, dat verreweg de meeste concerten in Nederland organiseert, is op zijn zachtst gezegd niet blij met het alternatieve kaartjescircuit. Mojo strijdt daar al ruim tien jaar zonder succes tegen. Twee keer werd een rechtszaak tegen handelaren verloren. Volgens de rechter leed Mojo geen aantoonbare economische schade. Interne maatregelen, zoals een maximum aantal tickets per persoon, blijken niet toereikend om de doorverkoop een grote slag toe te brengen.
Politiek eindelijk wakker geschud

De officiële handel lijkt dus te moeten toekijken hoe de vrije jongensvrij spel hebben, maar krijgt nu steun uit politieke hoek. In mei dienden CDA en SP een motie in om grootschalige ‘zwarte’ handel in tickets een halt toe te roepen. Volgens deze partijen creëren de handelaren bewust schaarste door massaal kaarten in te kopen. Door die schaarste kunnen ze vervolgens woekerprijzen vragen. Met name muziek- en sportliefhebbers met een kleinere portemonnee worden de dupe: zij kunnen zich geen kaartje meer veroorloven.

Van ’t Veer is het roerend eens met de politici. ,,Voor de gewone man of vrouw is het straks niet eens meer mogelijk om naar de favoriete artiest of club te gaan. We hebben hier te maken met handelaren die tickets vér boven een redelijke prijs aanbieden nadat ze eerst massaal hebben ingekocht. Ik ben bang dat strafwetgeving het enige is dat helpt tegen deze zwendel.’’
Boete

CDA en SP willen dat bedrijfjes die kaarten tegen woekerprijzen aanbieden een boete krijgen van de Consumentenautoriteit. Daarnaast moet de consument te veel betaald geld terug kunnen eisen, wanneer nodig zelfs via de rechter. Volgens Van ’t Veer kan zo’n wet een flinke slag toebrengen aan de praktijken van de handelaars. In de toekomst ziet hij nog andere mogelijkheden: ,,De kaarten worden dan écht persoonsgebonden. Nu is dat meestal ook al zo, maar het is een moeilijk te controleren systeem. In de toekomst kan de ticketbranche wellicht gebruik maken van vingerafdrukken of irisscans.’’
Servicekosten

Overigens krijgen niet alleen de wederverkopers kritiek. Ook over de officiële ticketbedrijven wordt vaak geklaagd vanwege een gebrek aan transparantie in de prijsberekeningen. Niet-gespecificeerde ‘servicekosten’ of ‘reserveringskosten’ worden bij een online bestelling bij de basisprijs van het ticket opgeteld. Dat gebeurt in de meeste gevallen per kaartje en niet per bestelling. De servicekosten lopen daarbij ook nog eens sterk uiteen per evenement, van niets tot vijf of zes euro.

Ook de post verzendkosten roept de nodige vragen op. Hoe kan het bijvoorbeeld dat het even duur is om een ticket per post op te laten sturen als het laten e-mailen van een e-ticket? Waarom is het opsturen van tickets voor een bepaald jazzevenement twee keer zo duur als voor het concert van een bekende rockartiest?
Meer transparantie

Het is erg opmerkelijk, dat bestellen via internet meestal de duurste optie is. Vreemd, want de klant doet de meeste administratieve handelingen immers zelf. Peter van Ruijven van Ticketmaster, verreweg het grootste ticketbedrijf van Nederland, kan zich voorstellen dat het systeem vragen oproept. ,,We gaan kijken of we een transparanter systeem kunnen hanteren. Waarin we duidelijker aangeven waar de bedragen precies vandaan komen. Nu is het nog zo dat we volgens bepaalde een vrij gecompliceerd verdeelsysteem werken. Ik kan me voorstellen dat de klant daar weinig van snapt.’’
Investering terugverdienen

Van Ruijven wijst er wel op Ticketmaster leeft van de servicekosten. ,,We hebben miljoenen geïnvesteerd in allerlei distributiesystemen en moeten die investeringen toch terugverdienen. Als het even kan willen we er ook nog een boterham aan overhouden.’’

Ook collega van ’t Veer van Ticketbox snapt dat de prijsberekening vragen oproept, maar wijst er met collega Van Ruijven op dat zijn bedrijf het juist van die extra servicekosten moet hebben en dat de winstmarges klein zijn.